Greinar

Nýlega mátti lesa í dagblöðum viðtal við formann FKA, Margréti Kristmannsdóttur þar sem hún dregur ráðningarfyrirtæki til ábyrgðar hvað varðar ójöfn laun kynjanna og kallar þau ,,dragbíta á launajafnrétti". Jafnframt dregur hún þá ályktun að konur,  sem eru í meirihluta starfsmanna hjá slíkum fyrirtækjum, bjóði konum lægri laun en körlum við ráðningar.  Er nauðsynlegt að svara þessum ávirðingum, ekki síst þar sem þær eru settar fram á opinberum fundi Samtaka launafólks um launajafnrétti og vega óneitanlega að starfsheiðri fjölda kvenna sem starfa við ráðningar.  Í máli Margrétar gætir mikils misskilnings um starfs- og ábyrgðarsvið starfsfólks hjá ráðningarfyrirtækjum  og hjá því verður ekki komist að leiðrétta hann. Vil ég taka fram að ég tala hér eingöngu sem fulltrúi míns fyrirtækis, þ.e. Hagvangs en ekki annarra ráðningarfyrirtækja.            

Það er rétt sem kemur fram hjá Margréti að langstærsti hluti ráðninga á hinum almenna vinnumarkaði fer í gegnum ráðningarfyrirtæki.  Og þess vegna skiptir höfuðmáli að þar séu viðhöfð fagleg og vönduð vinnubrögð sem bæði atvinnurekendur og umsækjendur getai sætt sig við.  Með hverju árinu verður vandasamara að ráða fólk, kröfurnar aukast með fjölbreyttari fyrirtækjum og nýjum tækifærum.  Sem betur fer vilja flest öll fyrirtæki vanda vel til verka og leita því æ oftar til fagfólks sem hefur menntun og hæfni til að veita slíka þjónustu.  Ekki síst vegna þess að þau vita að þar er stuðst við ákveðið ráðningarferli sem á að tryggja hlutleysi og réttmæti hvers konar við ráðningarferlið. Á meðan á ráðningarferlinu stendur er ráðgjafinn fyrirtækinu til halds og trausts og leiðir verkið áfram allt til enda ráðningarsamkomulagsins.  

En hvar ætti ráðningarfyrirtækið að hafa tækifæri á að vera ,,dragbíturinn"? Hjá hverjum liggur ákvarðanatakan þegar kemur að því að semja um laun?  Er það ráðgjafinn sem ræður því hvað á að greiða í laun fyrir viðkomandi starf?   Ekki aldeilis.  Sú ákvörðun liggur í valdi stjórnanda viðkomandi fyrirtækis.  Fyrirtækið hefur í upphafi ráðningarferlis ákveðið hvaða laun skuli greidd fyrir viðkomandi starf.  Sá sem ætlar að ráða sig í starfið annað hvort þiggur þau laun sem eru í boði eða kemur með móttilboð.  Að sjálfsögðu er það stjórnandi eða eigandi fyrirtækisins sem hefur ákvörðunarvald til að ganga frá endanlegu samkomulagi fyrir hönd fyrirtækisins og getur einn tryggt að það sé í samræmi við launastefnu fyrirtækisins. 

Aðkoma ráðgjafans er því einungis í formi ráðgjafar sem felst í upplýsingagjöf varðandi greidd laun á vinnumarkaði og launaþróun en ákvarðanatakan sjálf er aldrei á okkar valid. Þannig get ég fullyrt að það er enginn hagur starfsfólks míns fyrirtækis að stuðla að ójafnvægi kynja í ráðningum, né að standa í vegi fyrir því að konur séu ráðnar til jafn hárra launa og karlar. Það er fjarstæða að álykta slíkt og vísa ég því alfarið á bug. 

Það er endalaust hægt að leita að orsökum þess að launamunur kynjanna er enn talsverður. Hafa ýmsar ástæður verið nefndar í því sambandi.  Lengi vel áttu gamlar hefðir sinn þátt í því  en með breyttu þjóðfélagsmynstri og meiri þátttöku kvenna á vinnumarkaði hefur þetta breyst til hins betra. En það er ekki nóg að leita bara að sökudólgum hér og þar, það þarf að virkja réttmæta aðila til að ræða þetta og finna lausnir sem allir geta unað við og verið stoltir af.  Við þurfum líka að búa svo um hnútana að samfélagið allt taki þátt í þeim breytingum og geri fólki kleift að sinna vinnu og starfsframa jafnhliða því að eiga eðlilegt fjölskyldulíf.  Það á að vera sjálfsagður hlutur, bæði á vinnumarkaði og heima fyrir að bæði kynin hljóti sömu laun og virðingu fyrir sömu störf. Þannig eru meiri líkur á því að eðlilegt jafnræði komist á og allir njóti góðs af.  Ég veit að starfsfólk Hagvangs getur allt tekið undir þessi orð min og vill ógjarnan vera kallað ,,dragbítar á launajafnrétti" þar sem það er ekkert sannleikskorn í því.